Gece zar zor uyuyabiliyordu artık, aldığı ilaç sayısını artık hatırlamıyor ama buna rağmen halen uykuda zorluk çekiyordu. Yatağından usulca kalktı üşümesine rağmen yüzünde alev varmışçasına bir kızarıklık hissi vardı. Pencereye uzandı ve büyük bir rahatlama gelmişçesine kafasını açık pencereden dışarıya sarkıtmaya başladı. Gözyaşları yanağında keskin bir soğukluk hissi uyandırıyordu.

Geçen hafta olanlar bir kez daha gözlerinin önünden film şeridi gibi geçmeye başladı. Mahkemede hakimin karşısında sessizce duran eşine bakmıştı, hakimin sorduğu soruyu cevaplamak üzereydi : evet hakim bey aşırı geçimsizlik olduğu doğrudur….. Ve hakim kararını açıklıyordu çiftlerin aşırı geçimsizlik nedeniyle boşanmalarına karar verilmiştir.  Hâlbuki boşanma kararını duyduğunda içinde anlam veremediği bir mutluluk hissini duymuş. Ve zafer kazanan bir komutan edasıyla salonu terk etmişti. Artık özgürdü, ama bu durum sadece bir gün bile sürmüştü bu mutluluğu eşi ona çok görmüş ve mahkemeden hemen sonra intihar etmiş ve şöyle bir not bırakmıştı:  Aşkım seninle geçirdiğimiz günleri şöyle bir hatırladığımda evli kaldığımız iki yıl boynunca tek mutlu bir günü hatırlamıyorum ama seni mahkemeden sonra çok mutlu ve rahatlamış görünce bunun sana fazla olduğunu düşünerek sana son bir rahatsızlık vermek istedim. İşte sana hediyem cesedim olsun…

Bu duruma favla dayanamayan yüreğinden son bir kez daha penceresindeki görüntüsüne baktı ve vucudunu beton kütleye doğru salı verdi…..